Πέμπτη 30 Αυγούστου 2007
Η εμπειρία που θα σας διηγηθώ ήταν η εμπειρία-σταθμός που με οδήγησε στην δημιουργία αυτού του blog .
Στις 30 Ιουλίου 2007 πήγα στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής μου καθώς με καλέσανε για να απαντήσω σε κάποια παράπονα που έκανε μία κυρία εις βάρος μου. Μου παρουσιάσανε το βιβλίο με τα καταγεγραμμένα εις βάρος μου παράπονα και παρατήρησα ότι αναφερόταν στο μικρό μου όνομα μεν, αλλά στο επίθετο του συζύγου μου, δε. Εξηγώ λοιπόν στην κυρία αστυνομικό ότι το επίθετό μου είναι διαφορετικό, είναι πιθανό να εννοεί εμένα καθώς αυτό είναι το επίθετο του συζύγου μου αλλά η ταυτότητά μου αναφέρει άλλο επίθετο αφού έχω παντρευτεί το 1996 και η ισχύουσα νομοθεσία τότε, και τώρα, δεν επιβάλλει την αλλαγή επιθέτου με τον γάμο.
Η κυρία αστυνόμος προσπαθούσε να με πείσει να υπογράψω και να απαντήσω στα παράπονα (τα οποία, παρεμπιπτόντως, ήταν και αβάσιμα, οπότε θα μπορούσα απλώς να τα αρνηθώ, όπως με προέτρεψε), παρά το ότι η ίδια και οι υπόλοιποι αστυνομικοί που ήταν παρόντες δεν θα μπορούσαν να αποδείξουν την ταυτότητα αυτού που υπογράφει με το λάθος επίθετο. Σε συνεννόηση και με την δικηγόρό μου, την οποία χρειάστηκε να συμβουλευτώ και τηλεφωνικά για να είμαι σίγουρη για την βεβαιότητα της τοποθέτησής μου, προτείνω στην κυρία αστυνομικό (που μάλλον ήταν και Διοικητής του τμήματος) να καλέσει την κυρία που έκανε τα παράπονα να της πει ότι το επίθετο που χρησιμοποίησε δεν ισχύει και θα πρέπει να αναφέρει στην δήλωσή της το πραγματικό μου επίθετο, το οποίο, μάλιστα, τους το ανέφερα.
Η κυρία αστυνομικός επέμενε ότι «αυτό που κάνω δεν είναι σωστό, επειδή η κυρία που έκανε τα παράπονα προφανώς αυτό το όνομα ήξερε, αυτό ανέφερε» Με τηλεφωνική της παρέμβαση η δικηγόρος μου της αναφέρει το αυτονόητο: ότι ο δημόσιος λειτουργός, και μάλιστα αστυνομικός, θα πρέπει να τηρεί τον νόμο και να μην λειτουργεί με βάση το προσωπικό του σύστημα αξιών και τις προσωπικές του πεποιθήσεις.
Αυτή η δήλωση ήταν για μένα μια φοβερή αναλαμπή-Αυτό είναι λοιπόν το πρόβλημα στην Δημόσια Διοίκηση: Οι δημόσιοι λειτουργοί λειτουργούν κατά το δοκούν, και όχι κατά το νόμο, τις εγκυκλίους, τις διατάξεις, το σύνταγμα και τα συναφή. Και έχουν την εξουσία να το κάνουν διότι ο πολίτης είναι ελάχιστα προστατευμένος απέναντι στους ογκόλιθους των δημοσίων υπηρεσιών και των δικτύων του.
Για να επανέλθω στην ιστορία, η κυρία αστυνομικός έφθασε στο σημείο να μου ζητάει να υπογράψω, έστω, ότι η καταγγελόμενη δεν ήμουν εγώ και ότι εγώ λέγομαι όπως λέγομαι, και άρα δεν είμαι αυτή που αναφέρει η κυρία που κάνει τις καταγγελίες! Όσο δε, ήμουν σταθερή στις θέσεις μου, η κυρία αστυνομικός άρχισε να εκνευρίζεται, να πετάει πράγματα στο γραφείο της να έρχεται απειλητικά επάνω μου και να μου φωνάζει. Μετά από δεύτερη τηλεφωνική παρέμβαση της δικηγόρου μου, με ρώτησε εάν στο τηλέφωνο που είχαν υπάρχει κάποια άλλη κυρία με το επίθετο που είχαν. Τους απάντησα αρνητικά και με διαβεβαίωσε ότι θα ειδοποιήσουν την κυρία πού έκανε την δήλωση παραπόνων ότι το όνομα αυτό είναι λάθος και να κάνει πάλι την δήλωση στο σωστό όνομα.
Μόνο που η ιστορία δεν τελειώνει εδώ!
Σήμερα Πέμπτη 30 Αυγούστου 2007, με τηλεφωνούν πάλι από το ίδιο Αστυνομικό Τμήμα με ζητούν με το επίθετο του συζύγου μου, τους εξηγώ ότι το επίθετό μου είναι διαφορετικό, αλλά αυτό είναι το επίθετο του συζύγου μου. Ο κύριος αστυνομικός στο τηλέφωνο ήταν αρκετά ευγενικός μόνο που επαναλάμβανε πάλι την ίδια ιστορία. Του εξήγησα ότι το θέμα έχει επαναληφθεί και έχει κλείσει με την διαβεβαίωση της κυρίας αστυνομικού ότι θα ειδοποιηθεί η κυρία που έκανε την καταγγελία και θα ενημερωθεί για το λάθος επίθετο. Αυτός όμως επέμεινε πάλι να απαντήσω στην καταγγελία με το επίθετο του συζύγου μου, εγώ του εξηγούσα και πάλι ότι σε αυτή την περίπτωση δεν θα μπορούσαν να εξακριβώσουν την ταυτότητα αυτού που υπογράφει, αλλά ο κύριος επέμενε, ευγενικά όμως! Όταν του έκανα σαφές ότι είμαι ένας νομιμόφρων πολίτης και επιθυμώ να σέβομαι τους νόμους και την τάξη όπως άλλωστε πρέπει να κάνει και ο ίδιος, μου απάντησε ότι θα φροντίσει να το τακτοποιήσει. Θα διορθώσει το όνομα και, «αφού θέλω να είναι όλα νομότυπα, θα με καλέσει εγγράφως για να υποστώ τις συνέπειες του νόμου εάν δεν εμφανιστώ»!
Είμαι περίεργη να δω πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία που με ταλαιπωρεί αρκετά. Αφού σκέφτομαι μήπως τελικά θα ήταν καλύτερα να είχα κάνει αυτό που λέγανε, να υπέγραφα ότι θέλανε, και να τέλειωνε η συναλλαγή μου με την υπηρεσία αυτή!
Δυστυχώς όμως έχω άλλα βιώματα, εμπειρίες και αρχές που με οδηγούν σε δυσκολότερα μονοπάτια.
Και να σκεφτείτε όταν ένας έλληνας φίλος γνωστού μου που ζούσε στην Γερμανία πήγε, πριν από χρόνια, να κάνει ένσταση στην γερμανική τροχαία για μία κλήση, και αυτοί όχι μόνο δεχτήκανε την ένστασή του επειδή μπόρεσε να την τεκμηριώσει, αλλά και ΑΠΟΖΗΜΙΩΘΗΚΕ για τον χρόνο που απασχολήθηκε στην τροχαία και χρειάστηκε να απουσιάσει από την δουλειά του.
Δυστυχώς με τέτοιες συγκρίσεις δύσκολα δέχεσαι την έλλειψη σεβασμού του ελληνικού κράτους προς τον πολίτη του.
Αναστασία Β.
